12 ab

terug

Hallo hallo alweer anderhalve week zijn de scholen hier begonnen, kort daarvoor kwam ik met mijn gezin terug uit Zweden. Ik wou dat eigenlijk niet hoor, terugkomen. Wat een geweldig land is Zweden. Ik heb paardgereden in een woud, paddenstoelen geplukt en gebakken, geroeid en gekanood en eh, nou ja van alles. We waren steeds met zijn vieren, mijn man en onze dochters en ik, op het laatst had ik net het gevoel alsof we 1 dier met zestien pootjes waren. Een heel vrolijk dier dat niet met al die pootjes in de war raakte, hoor. Het was alleen maar héél gezellig. En mooi. En heerlijk stil overal. Het allermooiste was… de grond in het bos. Die ligt in Småland, de provincie waar Astrid Lindgren haar jeugd doorbracht, vol met keien en rotsen. Die zijn begroeid met mos in allerlei kleuren. Onder de stenen groeien paddenstoelen in allerlei spannende soorten en maten, rode en blauwe bessen en kleine lila klokjes. Ik zag kraanvogels zomaar in een wei, een zwarte specht, een boomkruiper en een boomklever. En een eland, geloof ik. En zeker een paar herten (of waren het reeën?) En één Marit Törnqvist. Zij is de illustratrice die dit jaar het Gouden Penseel won, weet je wel. Ze kan heel goed Zweden tekenen, en nog een heleboel meer. Ze had rendierstoofpot voor ons gekookt. In haar geweldige houten superhuisje in het bos aan een onverharde weg woonden verder haar man Ad en haar dochters Jasmijn en Rosalie. Ze hadden zeven (7!) kleine konijnen en 1 boomhut. We sliepen er in een bedstee in een klein schrijfhuisje met uitzicht op het woud. Wat wel leuk was: thuis was intussen Klifhanger begonnen, de serie die ik schrijf voor de kinderpagina van NRC Handelsblad samen met Daan Remmerts de Vries. Kijk maar eens als je wilt, staat er op vrijdag in. Het is het verhaal van een jongen uit Friesland die op reis gaat met… op zoek naar… ja zeg, dat moet je in de krant maar lezen.

Verder werk ik aan mijn 1e leesboek Knijn (verschijnt in juni bij Zwijsen). Ik heb heel veel lol met tekenaar Martijn van der Linden. Het is wel een gedoe want veel heel gewone woorden zoals ‘kopen’ of ‘bezig’ zijn al te moeilijk, het wordt voor kinderen die echt nét kunnen lezen.

Vrijdag wordt in Den Haag de Theo Thijssenprijs uitgereikt aan Peter van Gestel. Ik zat in de jury. Met heel veel plezier want ik vind Peter van Gestel én Theo Thijssen geweldige schrijvers. Ik ken bijna al hun boeken, sterker nog, ik las het meeste wat ze schreven wel een keer of drie.

Tot gauw weer!